Índigo reverencial

A tía Joaquina subiu o último chanzo cara a torre dende a que se divisaba o mar, cor azul… Azul que? Á luz da lúa (co vestido vermello vaporoso que a acompañara durante anos) berrou, berrou ao ceo, e berrou paseniño cara dentro de si mesma, cara o seu ventre, magoado e ennegrecido polos golpes que agora non tiña nin forzas a repetir.

Alí ficou ela con esa última foto de familia, co seu vestido cor da sangue e o mar, en contraste, de cor azul. Azul que?

Mentres, no xardín de embaixo, pacía aquela cabra con eses ollos cunha cor tan estraña que mesmo parecían alumear. Dunha cor azul… Azul do mal do Salnés. Que azul? E, na Casa da Raposa, as mulleres desleais a si mesmas bailaban para expiar os pecados que contra elas cometeran. Berraban para perdoarse. Arrincaban o pelo para se desculpar con elas mesmas. Choraban para redimirse.

E a tía Joaquina ouveaba, tiraba do pelo e choraba porque o froito do seu ventre morrera había anos e había anos que xa non había amor nin carne dentro dela que puidese enxendrar máis nada. E non había nada, máis nada.

Subiu o último chanzo e viu a cabra pacer. A cabra mastigando no índigo. E o mar, e os ollos da cabra e o vómito que da boca da tía Joaquina comezaba a escorregar agora tiñan cor, tiñan nome. Azul índigo.

E a puta descubriu que levaba anos co refaixo húmido.

Martyrs, Pascal Laugier (2008)

Regardez! J'ai fait!

Iso é o que Laugier debeu berrar Mira! Fíxeno! Cos seus 6 millóns de dólares de presuposto desprega toda a opulencia que un filme francés pode amosarnos. Nada se sae do común. Nada. Os decorados máis típicos onde pode transcorrer unha historia. As accións, problemas e resolucións máis habituais do xénero. E as personaxes máis recorrentes, agás pola pantasma/mononoke que persegue a Lucie [Mylène Jampanoï] até a súa fin (e será por iso da ascendencia xaponesa da coitada personaxe).

E, a pesares de todo, sorpréndenos. O público atópase cun nó permanente no estómago; dende a primeira aparición das pantasma de Lucie até os títulos de crédito. E ese nó non deixa de medrar, presionando co coa luz, o son e os escenarios desolados, incluso, de sentimentos. E, por momentos o silencio que impregna todo, que a todo se pega e, que aínda en medio de berros, golpes e música, consegue tapiarnos os oídos.

A primeira das historias é o crecemento de Lucie [Mylène Jampanoï], sempre acompañada de Anna [Morjana Alaoui], nunha relación que medrará case sen decatarnos até o máis profundo amor. E como transición entre a inocencia infantil e as novas personaxes aparece a feliz familia (nai loira osixenada, pai gracioso/severo, neno superdotado e rapaciña pícara). O cambio non é completo até que se nos amosa unha Anna crecida; o xogo das mans ensanguentadas de Lucie. Agardando pola súa amiga e protectora tansó acompañada do respaldo do silencio, as viaxes de cámara e o máis impersoal e aséptico escenario -e despois dun derramamento de ketchup que parece do máis innecesario- chéga o momento máis tenso da fita, no que tamén se nos amosa quen son as dúas orfas.

Algunhas transicións -as elipses do inicio, sobre todo- son bastante vellas, pouco orixinais, pero melloran, e moito, comezando pola esteadicam sobre a primeira morta, e seguindo polos planos rápidos e esquizofrénicos a ritmo de golpes –musicais?-. Un tótum revolútum visual, un pastiche ecléctico de transicións -e xa paro cos sinónimos- que nos levan, agora si á chicha da película. Os disparos, o sangue, e os berros fannos sentir a dor, o mareo e o medo, pero quizais o silencio do ambiente e o pranto de Lucie son o que máis nos conmove, chegamos a entendela e solidarizarnos con ela e, preto da súa fin as nosas mans agarrarán os pulsos, e antes que odio por ela, quereremos ser o que espante á súa persoal pantasma.

E, á fin, comeza unha historia realizada dun xeito exquisito, dese gore sentimentaloide cun telón de fondo pseudo-filosófico, que agarda revelarnos o máis profundo senso da vida.

O mundo é un lugar onde todos sofren. Os mártires son estraños. Un mártir! Iso é algo máis… Un ser fóra do común, excepcional. Sobrevive sufrindo, a falta de todo. Aínda que nós cargamos con todo o mal da terra, o mártir transcéndese a si mesmo. Mira os seus ollos! E dime que o concepto de mártir é unha invención do mundo relixioso.

Precísase, no momento dado, dun xiro total da trama, -principalmente porque só queda viva unha personaxe- que Laugier sabe compensar coa primeira sufridora (suppliciée) [Emilie Miskdjian] e todo o que a súa liberación provoca. Así, a chegada dos malos reais, por fin, dos homes e mulleres de negro fai que Anna [Morjana Alaoui] nos fai ser ela mesma, o aire que a rodea. Onde a Mademoiselle [Catherine Bégin] fai que sintamos o frío nas costas e nos transformemos na cadea que atrapa á protagonista, querendo e non podendo soltala, sendo indesexábeis espectadores do sufrimento e transformación. Escenas de violencia non tan gratuíta, da cal o son e a música nos fan partícipes, son as que nos deixan no estado catatónico de Anna, agardando o peor, até que o peor chega, e a soa luz dunha porta nos fai tremer. E tremeremos.

Coa ducha do novo propietario da casa entramos na macabra vida cotiá dun matrimonio que, agora coma nunca, nos fai entender (pola similitude de cabelos osixenados, será) quen eran os anteriores inquilinos, e sentimos coma nunca a necesidade de recargar a escopeta de Lucie. Decae entón, dun xeito remendo o ritmo e tensión do filme, nun bucle de esoterismo, misticismo e pseudofilosofía que non desloce totalmente a trama e nos conduce a un non inesperado pero si inquietante final.

Imaxinades o que hai despois da morte? Pois seguide dubidando.

+ A favor: O elenco, polo xeral, ten un alto nivel (moi recomendábel na versión orixinal).

- En contra: A historia, que forza a trama, a medio explicar. Enténdese, pero queremos máis.

Desoladora impresión visual e sentimental que nos deixa o filme, comparábel con House of Nine (Steven R. Monroe, 2005), que tivera o mesmo presuposto xa catro anos antes. Garántese un entorno austero –e por iso claro, conciso- pero non pobre ou cutre, que coa luz ferintemente natural e reveladora logra saír ben do apuro mellor que outros filmes (The hills Have Eyes, Alexandre Aja (2006) cun custe de 15$ millóns) e peor que outros (Saw II, Darren Lynn Bousman (2005) 4$ millóns).

>Corrección de Alexandre Román Vázquez

La Herencia Valdemar, José Luís Alemán (2010)

[VERSIÓN AUTOMÁTICAMENTE TRADUCIDA. ORIGINAL EN GALLEGO]

Una versión oscura y adulta de La herencia de tía Ágatha, con referencias del Cluedo, al más puro estilo Hasbro, -que no, no patrocina este film- nos abren las puertas a una extraña agencia inmobiliaria, en cuyo interior encontramos casi tantos misterios como en la vieja Mansión de los Valdemar.

Encontramos una cinta “privada”, en el sentido estricto, en el que ninguna institución pública ah puesto un solo céntimo para su producción. Admirablemente pionera, por tanto, por la calidad de la misma, habida cuenta el presupuesto (13 millones de euros), que se repartió en una soberbia fotografía (excelente vestuario, decorados muy cuidados y un atrezzo meditado), un amplio y reconocido elenco, los necesarios efectos digitales, las localizaciones y, claro está, el catering final!

Desglosando:

El conjunto visual deja una honda huella en el espectador, ya que logra una simbiosis exacta y minuciosa del vestuario, la localización y el decorado (tanto en la narración contemporánea cómo en la historia que narra la Doctora Cerviá [Ana Risueño]) que no puede más que meternos de lleno en ese océano decimonónico, romántico y , quiera Lovecraft o no, británica y melanolicamente insular. Y es entonces cuando el gag a Bram Stocker -hijo de una acérrima feminista de su tiempo- cobra sentido alrededor de estas ideas, y más concretamente en la escena donde la Marquesa Beatriz [Ana Bullón] y Leonor [Laia Marull] se sientan en el jardín, case calcado de la conversación entre Mina Murray [Winona Ryder] y Lucy Westenra [Sadie Frost] en el patio en Drácula, de Bram Stocker.

El soberbio elenco (donde las caras conocidas no faltan) tira del ajustadísimo presupuesto para presentarnos a Daniele Liotti, Óscar Jaenada, Laia Marull, Silvia Abascal y Francisco Maestre en una teatralmente buena interpretación (¡Que se note de donde vienen!). En un discreto plano, a modo de bajo continuo, necesario pero casi desapercibido vemos a Ana Risueño, Vanesa Suárez, Santi Pliego, Luis Torrijo o Jesús Olmedo entre otras y otros.

Norma Ruíz (Cuéntame cómo pasó, Yo soy Bea) o Rodolfo Sancho (MIR; Hospital Central) no consiguen salir de los papeles a los que nos tienen acostumbrados, y no convencen. Debe destacarse negativamente la conversación entre los personajes de ambos actores (en la oficina) donde los movimientos de la actriz madrileña chirrían al límite.

Por otra parte, lo que más llama la atención positivamente del film -en conjunto con la fotografía- es la estudiada iluminación (que viene de la más expresionista alemania) que refuerza la inmersión en el ambiente.

La historia, en sí, tiene un curioso pero acertado enfoque, en el que se nos introduce en el “misterio Valdemar” en el año 2008, a partir de personajes que nada tendrán que ver con el flashback que constituye casi todo el resto de la película. Con la voz narradora de la Doctora Cerviá [Ana Risueño] se nos introduce en una minuciosa y cuidada historia, casi sin mácula, excepto los efectos digitales, que quedan bastante desfasados. No se puede decir lo mismo de la primera historia -la contemporánea- que Ana [Norma Ruíz] y Eduardo [Rodolfo Sancho] fuerzan con una calidad interpretativa baja, abriéndole paso a una Silvia Abascal (en el papel de Luísa Llorente) que comienza preguntándose si “¿agua?” de una manera muy poco profesional, pero que ganará cuando la tasadora abandone su loft.

Estrepitosas son algunas secuencias, en su mayor parte las realizadas digitalmente, o la caracterización de Maximillian [Eusebio Poncela] que no por malas y esperpénticas deslucen el resto del film. Encontramos en afincados y -dados por supuesto- buenos directores como el respetadísimo Álex de lana Iglesia, cuyos payasos trompetistas siguieron fieles los pasos de Valle Inclán, varias críticas positivas, y ninguna tan hiriente el poco profesional como las que atacaron a esta Herencia Valdemar, claro ejemplo de éxito personal de los equipos artísticos y técnicos -y sus productoras y distribuidora- por apostar por el caballo sinpadrino ICO, pero que supo llegar a la meta en una posición digna, sin necesidad del remolqueacadémico.

La Herencia Valdemar, José Luís Alemán (2010)

Unha versión escura e adulta de La herencia de tía Ágatha, con referencias do Cluedo, ao máis puro estilo Hasbro, -que non, non patrocina este filme- ábrenos as portas a una estraña axencia inmobiliaria, en cuxo interior atopamos case tantos misterios como na vella Mansión dos Valdemar.

Atopamos unha fita “privada”, no sentido estrito, no que ningunha institución pública puxo un só céntimo para a súa produción. Admirabelmente pioneira, xa que logo, pola calidade da mesma, tendo en conta o presuposto (13 millóns de euros), que se repartiu nunha soberbia fotografía (excelente vestiario, decorados moi coidados e un atrezzo meditado), un amplo e recoñecido elenco, os necesarios efectos dixitais, as localizacións e, claro está, o catering final!

Desglosando:

O conxunto visual deixa unha fonda pegada no espectador, xa que logra unha simbiose exacta e minuciosa do vestiario, a localización e o decorado (tanto na narración contemporánea como na historia que narra a Doutora Cerviá [Ana Risueño]) que non pode máis que meternos de cheo nese océano decimonónico, romántico e , queira Lovecraft ou non, británica e melanolicamente insular. É entón cando o gag a Bram Stocker -fillo dunha acérrima feminista do seu tempo- cobra sentido arredor destas ideas, e máis concretamente na escena onde a Marquesa Beatriz [Ana Bullón] e Leonor [Laia Marull] sentan no xardín, case calcado da conversa entre Mina Murray [Winona Ryder] e Lucy Westenra [Sadie Frost] no patio en Drácula, de Bram Stocker.

O soberbio elenco (onde as caras coñecidas non faltan) tira do axustadísimo presuposto para presentarnos a Daniele Liotti, Óscar Jaenada, Laia Marull, Silvia Abascal e Francisco Maestre nunha teatralmente boa interpretación (que se note de onde veñen!). Nun discreto plano, a modo de baixo continuo, necesario pero case desapercibido vemos a Ana Risueño, Vanesa Suárez, Santi Prego, Luis Torrijo ou Jesús Olmedo entre outras e outros.

Norma Ruíz (Cuéntame cómo pasó, Yo soy Bea) ou Rodolfo Sancho (MIR; Hospital Central) non conseguen saír dos papeis aos que nos teñen acostumados, e non convencen. Debe salientarse negativamente a conversa entre as personaxes de ambos actores (na oficina) onde os movementos da actriz madrileña chirrían ao estremo.

Por outra banda, o que máis chama a atención positivamente do filme –en conxunto coa fotografía- é a estudada iluminación (que ven da máis expresionista alemaña) que reforza a inmersión no ambiente.

A historia, en si, ten un curioso pero acertado enfoque, no que se nos introduce no “misterio Valdemar” no ano 2008, a partires de personaxes que nada terán que ver co flashback que constitúe case toda a película. Coa voz narradora da Doutora Cerviá [Ana Risueño] introdúcesenos nunha minuciosa e coidada historia, case sen mácula, agás os efectos dixitais, que quedan bastante desfasados. Non se pode dicir o mesmo da primeira historia –a contemporánea- que Ana [Norma Ruíz] e Eduardo [Rodolfo Sancho] forzan cunha calidade interpretativa baixa, abríndolle paso a unha Silvia Abascal (no papel de Luísa Llorente) que comeza preguntándose se “¿agua?” dun xeito moi pouco profesional, pero que gañará cando a tasadora abandone o seu loft.

Estrepitosas son algunhas secuencias, na súa meirande parte as realizadas dixitalmente, ou a caracterización de Maximillian [Eusebio Poncela] que non por malas e esperpénticas deslocen o resto do filme. Atopamos en afincados e -dados por suposto- bos directores como o respectadísimo Álex de la Iglesia, cuxos pallasos trompetistas seguiron fieis os pasos de Valle Inclán, varias críticas positivas, e ningunha tan ferinte o pouco profesional como as que atacaron a esta Herencia Valdemar, claro exemplo de éxito persoal das equipas artística e técnica -e as súas produtoras e distribuidora- por apostar polo cabalo sen padriño ICO, pero que soubo chegar á meta nunha posición digna, sen necesidade do remolque académico.

Jornada Mundial de la Juventud Madrid 2011

O 77% da poboación española declárase católica. Só un 18% é católico practicante. Un 18'9% defínese ateo/a-agnóstico/a. (Datos do CIS, da FEREdE, e un estudo do New York Times).

E, supoñendo que xente dos estados veciños se achegue a Madrid (algún –bastantes- haberá): un 18,7% de Portugueses son católicos practicantes, segundo un estudo da Igrexa Católica. En Francia aínda que se supón que un 50% da poboación é católica, o numero de practicantes é insignificante (non chega a un 8% da poboación). Descoñécense os datos exactos, porque a Igrexa, en Francia, dende o 1900 aprox. non ten dereito a censar aos seus “membros”, e só se coñece por extrapolación de certos estudos.

Se tomamos o total dos practicantes españois, a metade dos practicantes portugueses, e un terzo dos franceses como “posíbeis” asistentes, temos aproximadamente 11.145.000 de visitantes potenciais, dos cales se agardan un millón. E para min supón un fracaso total. (Sen levalo a nivel Europeo).

En 2005 (Nas XMX de Coloni

a, Alemaña) asistiron 400.000 mozos, 100.000 eran alemáns. Na misa final houbo 1.200.000 asistentes (incluíndo 20.000 voluntarios, delegacións oficiais, “persoal eclesiástico”e non-mozos/as…). As XMX de 2008 en Sidney tiveron unha asistencia de 700.000 mozos/as en total.

Iso si, a Igrexa Católica (a budista, a protestante, os xudeus, os hindúes…) teñen a liberdade Constitucional de celebrar os seus ritos e actos como lles pete, PERO:

- A Constitución Española garante que “ningunha confesión ten carácter estatal” no artigo 16.3, MAIS TAMÉN ese artigo recolle que “[os poderes públicos] manterán as consecuentes relacións de cooperación coa Igrexa católica e as demais confesións".

O “malo” non o está a facer a Comunidade/Concello de Madrid, nin o Estado Vaticano, nin o estado español; a Comunidade/Concello están gobernados por un partido que se define, se non católico, si de raizames cristiáns. O Vaticano… non precisa explicacións. E España debe recibir a un xefe de estado (o Papa é iso, tamén) como sinala o protocolo, e garantíndolle a seguridade e comodidades axeitadas. Así entón, non se incorre en ningunha contradición/ilegalidade/alegalidade.

Se non nos gusta… debemos acatar que o PP é firme defensor da relixión católica. E que o PSOE non vai facer máis que un par de “chorradas” para finxir cambiar as relacións co Vaticano.

Se non nos gusta… cambiemos de idearios políticos caducos. De Constitucións rancias e xa non falemos do modelo de Estado.

Agora ben, crer que a mentira de “70% xa autofinanciado, fálase dun 100%” é un verdadeiro acto de fe (habería que ver de que medio e de que axencia se saca esa información), porque ao final NÓS SI imos pagar, gañe o que gañe a Igrexa coas XMX.

Rebaixas nos bonos de metro, no aloxamento, patrocinio privado… “a xente que ven ás XMX paga”. Non nos equivoquemos. Págalle ao Vaticano, á organización, á Conferencia Episcopal Española. As empresas pagan os gastos da organización, da Igrexa Católica. O que perde a Comunidade, o Concello e o Estado sufragámolo nós, as e os crentes en Cristo, Mahoma, Budha. As e os agnósticos e ateos.

Que veña o Papa. Que o Estado lle pague a estancia, a comida e a seguridade (como faría con calquera outro xefe de Estado).

Pero sen máis. A súa festa que a paguen eles e as empresas privadas. Sen máis privilexios (aínda que, nun hipotético mundo feliz, lle dera ganancias a Madrid).

Pero teñamos en conta que o Papa é un dirixente autoritario (elixido por un “consello de sabios inspirados por Deus Todopoderoso”), como se recibimos a Fidel Castro, ou a Kim Yong-il, ambos ditadores elixidos tamén polo seu partido.

E en España hai máis comunistas votantes que católicos practicantes.

A rendición como resposta de Azaña, a rendición de Bono.

O día 18 presentábase no Congreso un texto sobre o 75º aniversario do inicio da Guerra Civil.

Os grupos parlamentares de esquerdas (IU, BNG, ERC, entre moitos outros) en conxunto con tódalas asociacións pola memoria histórica, pola non impunidade do franquismo, etc, crearon un texto entre todos condenando o golpe, a guerra e a represión, así como a propia ditadura.

Bono, como presidente do Congreso ofreceuse a redactar e presentar o texto final.

Onte, levouse á cámara o texto de Bono, sen que se consultase antes aos "pre-redactores". Antes de subir á votación, Llamazares preguntoulle en ton case irónico (pola resposta positiva presumíbel) "Aún que no hemos visto el texto, ¿por lo menos se condenará el franquismo?". "No" dixo o presidente da Cámara baixa.

Ás 19.30h presentouse o texto máis vergoñento, noxento e penoso da historia do PSOE no Parlamento (se cabe, máis penoso que as centos de medidas anti-socialistas e anti-obreiras do partido que se autodefine como tal).

Ás 19.30 horas PP e PSOE aplaudían un texto que non valorou positivamente o goberno da República (os alicerces do actual PSOE), nin valorou negativamente un golpe de Estado que deixou case duascentas mil vítimas, a meirande parte abandonadas coma cadáveres de cans rabiosos no medio dos montes, ou no fondo dos mares.

Así, 75 anos e unhas horas despois do alzamento nacional, o PSOE, de cuxas filas desapareceron, por "criminales contrarios a España; una, grande y libre", ducias de miles de militantes, non condena o rapto, asasinato e enterramento dos seus propios "camaradas".

Onte, o PSOE deu un paso máis na indignidade que arrastra dende que, no 35 non quixo afianzar a República Federal sendo, en grande parte responsábel de que o estado español se convertese na nación podre franquista.

Pablo Iglesias retórcese na súa tumba. Marx chora -unha vez máis- sangue. Entanto, Bernstein ri, as dereitas gozan do seu aliado, que non son máis que a mesma cara da mesma moeda.

E, noutro entanto, Bono cuspe sobre a memoria -a súa, a do seu partido, a de Hespaña, a do actual Estado e a das nacións que sufrimos a deslealdade da Frente Popular do 35).

Parabéns ás e aos socialistas.

Normal.

- Por lo menos eres sincero. Es lo que valoro de ti. Eso y que seas una persona normal. Es le mejor piropo que nadie te echará jamás.

-Sen dúbida!

-En más de una ocasion he dicho; no me gusta sólo porque sea guapo, simpático bla, bla, bla... Si no que me gusta porque es la persona más normal que conocí nunca.

--

Se falan da fermosura, da cor dos meus ollos, cando me chaman "demasiado maduro para a túa idade" ou "sorprendentemente interesante"...

E non saben que, en realidade, ansío que me digan que son normal.

Los ojos de Julia (2010) Guillem Morales

Para abrir a caixa do filme atopamos a unha Belén Rueda no seu máis patético papel -despois de morrer baixo as rodas dun guionista ebrio, como nai de familia numerosa, claro-. Sorte que no minuto segundo a personaxe cólgase e afoga, final feliz. Pero tranquilidade, a señora Rueda, aparte de exercer o papel que compón o leitmotiv –ao puro estilo de Eugen Ionescu- é a protagonista de toda a fita.

Xa coa súa característica melena rubia e longa, Belén Rueda quixo aportarnos pouco máis que nada, xunto co seu compañeiro de reparto Lluís Homar. Ambos deciden darlle ao filme unha montaña rusa de calidade actoral (e agora non hai escusa ou mellora na dobraxe, señores), con momentos nos que eles fan augas como intérpretes e outros na que o guión lles pon a auga ao pescozo.

>Se xa a viches< A que ven o enfado de Isaac cando entra no aparcadoiro a polas gravacións de seguridade? Culpa do actor, do guión… ou perderon a folla de cámara?

Excelentemente ambientado, iso si, e cuns decorados soberbios (El Orfanato, Los Otros…?), exquisito traballo dun bo ambientador e recollido por un director, que noutras outras cousas non, pero que ten unha visión dos encadres lixeiramente orixinal. Todo isto recolle unha trama tan inestábel como a luz das velas, que en certos momentos danos pistas para parvos (IVÁN, reza o primeirísimo plano do uniforme dun descoñecido), e noutros intres sorprendémonos pensando “era el!”.

Tecnicamente está resolta á perfección; iluminación ben aproveitada, cos seus xogos de sombras máis que interesantes. Usos de cámara subxectiva ben logrados, que fan que sexamos Julia desexando e non podendo ver. Unha discretísima banda sonora, que nin sorprende nin decepciona, simplemente “pasa”. E, por último unha idea orixinal e grimosa á par que potencialmente boa.

Erros? Confiármonos en producións españolas (e “españolas”) de éxito (e “éxito”) como El Orfanato ou Los Otros, que nos levan á mesma casa da avoa, con ese rancio papel de parede, lámpadas sesenteiras e unha Belén Rueda que non é máis que a versión cañí dos “saltos-sustos” patentados en australia.

Máis erros? A metade parte da equipa técnica e artística. Os primeiros por non saber levar un raccord coherente, crear un guión endeble que a segunda parte do erro se empeñou en facer peor. Demostrado queda que; nin Guillem Morales tivo o necesario para dicir “así non!” nin Rueda debe volver dobrarse a si mesma.

Unha composición final ao estilo de Zimabue, co seu Cristo na cruz da paso a un “closing theme” do máis emotivo, sofisticado, emocionante e precioso -léase, obviamente, en ton de sorna-. Iso si, o título do filme está ao final do mesmo. Sorpresa!

Van 365...

...días dende que as miñas amizades, coñecidas e coñecidos e eses novos amigos que as redes sociais nos brindan, me desexaban un feliz e próspero 2010.

Ben, foi próspero; deu moitísimo de si. Proxectos que ían dende rodaxe de filmes até unha responsabilidade política nunha organización. Todos foron caíndo ou cambiando até non ser de todo atractivos.

Caíu unha produtora (falo aparte dos grandes mercados e das situacións da Metro...). Caíu unha amizade e unha amiga; o seu posto, a dignidade e o respecto -poucos- que lles tiña a certas e certos compañeirxs. Caíu un matrimonio, unha casa -fogar de neno- e cairon esperanzas. Os Obexectivos do Mileno, por moito que se diga, son unha mofa á nosa intelixencia.

Mudaron direccións, directivas e directores. Mudaron visións concretas e xarelistas e, claro está mudei até eu.

--

Ser un minusválido social difrázase moi ben. Basta con trapitos fashionables, buratos na cara, pintura facial e abandeirar a apolítica -sen saber usar o termo, esta claro. Foi un ano cheo de políticas e políticos inútiles -de dereita a esquerda-, de camaradas insensíbeis e de lixo organizativo. No mundo faltan milleiros de millóns cousas, pero está claro que sobran outras tantas.

--

Hoxe falei co meu irmán. Até agora a valoración do ano foi positiva. Que lle imos facer ao malo, se non é transformalo en enerxía para o bo?

Pero escoitar a xente tan querida cunha visión tan negativa...

O outro día falei cunha amiga. Até entón criamos nunha victoria, nunha limpeza de certas cousas sobrantes.

Pero escoitar a xente tan querida cunha visión tan negativa...

E no último segundo do ano -o cal non ten máis importancia que outro día calquera- atópome que, no balance sálvase xente de -La- cidades portuarias, de paletos emigrados, de galegas, responsábeis, disidentes, troskos, revisionistas, descoñecidos... Pero por riba de todo resulta que un alérxico ao gluten sálvame un pouco.

É hora de prepararse para deixarse levar. Saír, ben guapxs todxs. E que a Sociedade nos leve a onde se supón que temos que ir a facer o que temos que facer.

Boa entrada no 2011.

A Mentira do Milenio

Hoxe, hai dez anos, reuníanse na sé da ONU, en Nova Iorque os líderes dos países que ían asinar o que se deu en chamar Declaración do Milenio, un compromiso do que naceu, por exemplo o famoso 0'7%, un limiar mínimo de investimento nos países en vías de desenvolvemento.

Era un obxectivo a longo prazo, 15 anos -sen dúbida, máis do que calquera habitante destes países, cunha media de vida de 40 anos, podería agardar-.

Hoxe os telexornais dos medios do sistema gábanse do máis do 0'50 % do PIB que a xenerosa España destinaba aos proxectos de desenvolvemento promovidos pola ONU.

Hoxe, eses telexornais consentían -con toda a razón do seu raciocinio- que se rebaixase a pouco máis do 0'40% do PIB o destinado a estas accións.

A crise, a crise do sistema capitalista (ese sistema que, por activa ou pasiva, ti tamén sustentas, e contra o que non berras) é a escusa: abaratamos a despido, contratamos menos mozos, afundimos co capital para que nos use de salvavidas e, despois de todo, permitimos que a esa parte esquecida da humanidade, que se atopa nese estado pola nosa culpa, se afunda baixo nos.

Ban Ki-moon dixo que o noso mundo posúe os coñecementos e recursos para lograr os Obxectivos Do Milenio. Señor Secretario Xeneral das Nacións Unidas, aplíquense e deixen de falar (ao Protocolo de Kioto me refiro).

E nos, o pobo -os que realmente gobernamos, se queremos- deixemos de escoitar e actuemos.

Mar (II)

Ás veces os plans cambian. De súpeto, sen que ninguén o decida.

Todo está planificado, apuntado en post-it, cada horario de chegada de tren, co seu correspondente bus. Días e horas partidos, para aproveitar cada momento. Na cabeza non colle outra cousa que o que hai encadrado. Lugares, reservas de hotel e restaurante. Billetes de barco.

Ás veces cambian os plans de viaxe. Que máis ten?

É doado retomar outros, moitas veces máis estraños, en praias descoñecidas, pisos ocupados.

--

Ás veces as relacións cambian. De súpeto, sen que ninguén o decida.

Todo está prexulgado, imaxinado na mente, cada diálogo, coa súa correspondente reacción. Días e horas para quedar, cafés en branco e negro. Na cabeza non colle outra cousa que o futuro. Persoas, lugares, proxectos. Roles estraños dentro e fóra do fogar provisional. Tarxetas de visita.

Ás veces cambian as relacións da xente. Que máis ten?

É doado deixarse levar e vivir unha serial de TV. O duro é ir de reaccionario e dicir non.

Non vou vivir neste guión telenovelesco no que os contratempos máis ananos se converten no drama máis grande. Non me preocuparei por cousas tan banais, que a mente [esa única que parecemos querer conformar todxs] nos impón.
Eu vou vivir a vida que eu considere mellor, deixando á marxe cánones [cristiano]caducos, perocupándome polo real. Pensarei, chorarei e berrarei. Non deixarei de ser reaccionario cada milésima de cada segundo en contra do que non vale. Se cada quince segundos morre un neno (non se contan adultos) por falta de auga (non se contan enfermidades/guerras)... síntoo, non vou vivir no meu drama improvisado, ao máis puro estilo da televisión desta época. Non podo pensar en que me viras a cara, cando a humanidade lle vira as costas, de contínuo, ás súas irmáns e irmás.

Pois, señoras, señores... Si, vou de reaccionario.

>Beautiful boyz-CocoRosie

Mar (I)

Desde a noite anterior houbera unha tregua entre a calor máis el. Por fin un pouco de sono (12 horas, quizais sono de máis). Cos raios de luz que se deslizaban polos buracos da persiana, chegaban tamén recordos iluminados da última semana.

Plans improvisados con xente descoñecida para converterse en pirata. Navegar a paraxes coñecidas, pero que se tornan descoñecidas na nova compaña. Escudos ou illas, todo ben a significar o mesmo se o referimos á personalidade. Peches voluntarios para escapar do pasado e do futuro tremoieiro.

E agora, días de sol e mar, paseos a carón do mar e gaivotas.


E, antes de todo iso, un paseo cheo de gaivotas, ao borde do mar. Acompañados das sereas e golfiños de pedra. Dous rapaces a pleno sol. Conversas profundas nese segundo, transcendentais até a próxima frase. En definitiva, nada máis banal que o que estaban a dicir, cando todo se interrompe por un bico esquivo e non autorizado.


E o tempo pasa, entre suores e auga fría. E chega i día na que houbo unha tregua entre a calor máis el. Por fin un pouco de sono. E, agora toca agardar para converterse en pirata na compaña dun coñecido por coñecer.

Días 2, 3, 4, 5, 6, 7, mañá do 8 [...]

Chegada

Ferruxento e demasiado cadrado, ese tren ía levalo a unha nova vida, que
imaxinaba, sería desconcertante pero animada. Saltou ao chanzo e penetrou naquela
vella máquina.
________

Unha nova mentalidade xermolaba no seu interior. Con dezaseis anos todo era
normal e pracenteiro, até que, dunha labazada, a realidade adolescente chegou aos seus
ollos con bastante retardo. A pesar de ser independente dese mundo, non podía deixar
de sufrir. Sufrir por non querer seguir os seus preceptos. Que máis tiña ser ou non, como
todas e todos querían ser e querían que for? Pero moverse pola súa propia vontade, en
grande parte determinada por esa sociedade, non facía máis que provocar o
afastamento lixeiro da xente, á vez que se achegaba a eles.

Xente que ía e viña, allea á elección do propio raciocinio. Agora, coa nova forma
de ver o mundo crecendo no seu interior, parecía poder escoller á súa libre vontade.
Pero, sorpresa! A xente seguía a escoller as relacións, sen contar coa súa propia opinión.
E así comezou todo.

Cara finais dese ano, con dezaseis anos, tres meses e quince días ás súas costas,
notou a presenza daquela rapaza, que intentaba ser o menos vista posíbel. Esquiva e
inqueda. O primeiro que viu dela foron as súas chaves, unha pendurada a modo de
colgante, dun simple cordón e outra na orella, como se for un pendente. O misterio da
súa forma de comportarse levouno a interesarse máis do normal por aquela compañeira.
Saíron da pequena sala de ensaios que pechaba tódolos personaxes e emocións finxidas,
agardando ser liberadas, outra vez, unha semana despois.

Casualidades leváronos a atoparse fóra do horario e fóra do lugar habituais.

Charla rápida, intercambio de números móbiles e correos electrónicos, sorrisos e cor
vermella na cara dela. Fin dese día na mente del.

Longas horas de charlas dixitais. Ir e vir de música, títulos de libros e películas,
opinións, críticas. O mundo, a sociedade, a política, o medio ambiente, e teatro. Todo o
tratábel foi tocado en cuestión de semanas. Unha soa quedada fóra do estipulado.
Charla, café e unha intrusa que vetaba os paseos e as conversas que realmente eles
querían ter.

Quedan nove meses para a fin deste capítulo.

Na última noite do calendario, con só dúas estrelas azuis no firmamento,
esqueceron todo e falaron do que antes non puideran. Bicos e abrazos en parte
prohibidos. Terra na roupa. Baixo unha árbore que resistía no último baluarte entre as
máquinas que arrincaran aos seus irmáns falaron do que lles pasara pola cabeza e non
puideran dicir e deixáronse levar, outra vez. E ao día seguinte tocarían as explicacións á
outra intrusa.

Todo transcorreu de forma moito máis fácil do que pensaran. A intrusa
entendeuno e a nova relación puido ser libre, por fin, tras meses de charlas esquivas do
tema central.

Agora a nova parella era libre de facer o que lle vira en gana. Entenderon a súa
relación como algo máis que un pouco de sexo e carantoñas de neno e nena de dezaseis
anos. Ao fin atoparan a alma xemelga, media laranxa do outro. E esa alma xemelga era,
precisamente, a que non cría en medias laranxas nin relacións complicadas, pechadas e
cheas de problemas e matices. Ambos buscaban algo máis simple; compartir domingos
de fotos no bosque, noites de fogueiras na praia e liberdade total, independencia. Amor?
Quizais, mais o ir e vir de cada un, as relacións con outras persoas, da índole que for,
non as determinaba o amor, entendido tal e como o conxunto o herdou do cristianismo.

--

Aínda que non sexa tempo delas, inspiran.